“Geniet nu, het is al later dan je denkt” staat op een bordje naast de voordeur van Alie en Henk Beugels uit Emmeloord. Ze hebben een pittige tijd achter de rug en kunnen weer genieten van de fijne momenten van het leven. “Mijn verblijf in revalidatiecentrum De Schakel van Zorggroep Oude en Nieuwe Land was zwaar, maar fijn. Er werken zoveel deskundige en lieve mensen!” zegt Alie.

Alie revalideerde er in 2017. Na een verblijf van maar liefst zeven maanden in het ziekenhuis, na complicaties van een heupoperatie. “Toen ik na de operatie thuis herstelde, ging de wond niet dicht en kreeg ik vreselijk veel last van mijn been. Uiteindelijk bleek ik twee bacteriën in mijn lichaam te hebben. De kunstheup werd verwijderd en ik kreeg een spacer (een prothese met een hoog concentraat van antibiotica), waardoor ik maandenlang niet kon lopen en dus op bed lag.”

Nieuwe operatie
“Na een traject van maanden waren mijn bloedwaardes goed genoeg om opnieuw geopereerd te worden door de orthopedisch chirurg. Het herstel van mijn nieuwe heup ging beter en de wond groeide dicht. Maar omdat ik zolang op bed had gelegen, kostte het weer leren lopen ontzettend veel moeite. Tot op de dag van vandaag kan ik enkele stappen zetten en ben ik aangewezen op een trippelstoel in huis en een scootmobiel buiten”, vertelt ze geëmotioneerd.

“Ik koos voor een nieuwe heup om beter te kunnen lopen en belandde uiteindelijk in een rolstoel. Nu ben ik op het punt gekomen dat ik het kan accepteren. Het is niet anders, dankzij mijn scootmobiel ben ik mobiel en mijn man en ik verhuisden een half jaar geleden van de buitenweg naar een appartement in Emmeloord. Het is goed zo en we voelen ons, mede dankzij de leuke buren, hier thuis.”

Veel bezoek
“Ik kijk heel positief terug op de periode in De Schakel. Omdat De Schakel lekker centraal ligt, konden familie onze kinderen, zussen, broers, zwagers, schoonzussen, vrienden en kennissen gemakkelijk bij me op bezoek komen. Ook voor mijn man was het fijn. Hij hoefde niet meer iedere dag naar Sneek, maar kon als hij het wilde op de fiets naar me toe.”

“De mensen die er werken zijn deskundig en lief. Omdat ik relatief lang verbleef, bouwde ik met veel van hen een band op. Soms kwamen ze op de rand van m’n bed voetbal kijken en regelmatig namen ze de tijd om een praatje te maken. Ik weet nog goed dat broeder Jan me na acht maanden weer onder de douche hielp. Ik vond het spannend. ‘Vertrouw maar op me’, zei hij. En dat deed ik.”

Stapje voor stapje
“De fysiotherapeuten, ergotherapeuten en de andere behandelaren hebben ervoor gezorgd dat ik weer kleine stukjes kon lopen. Ik oefende om op te staan uit de rolstoel en stapje voor stapje tussen de brug (zoals je die ook hebt in een gymzaal) vooruit te komen. Regelmatig was ik op de fiets te vinden. Ik deed er alles aan om mijn spieren sterker te maken. Er werd van alle kanten me mee meegedacht en dat voelde heel goed.”

Alie lacht. “Ik voel me onafhankelijker. Ik kook weer, we houden samen het huis schoon en kan op de scootmobiel naar het centrum. Tuinieren was mijn hobby en dat lukt helaas niet meer. Nu we verhuisd zijn, heeft mijn man een volkstuin voor het telen van aardappels, groenten en bloemen. Hij neemt regelmatig een bloemetje uit eigen tuin voor me mee.”