Mevrouw Feddes woont in de nieuwe groepswoning van Markehof

Mevrouw Feddes is een van de eerste bewoners van de nieuwe groepswoning in Markehof. ‘‘Ik woon hier goed’‘, zegt de 96-jarige polderbewoonster.

Samen met haar man woonde ze jarenlang op een boerderij in Rutten. Toen hun jongste zoon het bedrijf overnam, verhuisden ze naar een huis met een grote tuin in het dorp. Ondanks dat haar man overleed en haar hoge leeftijd wist ze zich zelfstandig te redden. Totdat ze vorig jaar haar pols brak. Ze verhuisde naar Markehof. ‘‘Ze voelde zich, ondanks dat ze regelmatig bezoek kreeg, alleen. In de nieuwe groepswoning voelt ze zich beter op haar plek’‘, vertelt haar dochter Truus. Mevrouw Feddes: ‘‘Hier zijn altijd mensen.’‘

Leeftritme
Truus lacht. ‘‘De sfeer is hier goed. Het lijkt alsof de verzorgden en verpleegkundigen net wat meer tijd hebben voor de bewoners. Ze passen zich aan aan het leefritme van de bewoners.’‘ Mevrouw Feddes: ‘‘Als ik ‘s morgens nog even wil blijven liggen, komen ze iets later terug.’‘ Truus: ‘‘De zorg is compleet. Mijn broers, zussen en ik komen echt langs voor de gezelligheid. Als we willen kunnen we een hapje mee eten en het is altijd mogelijk om iets te organiseren. Zo neemt mijn zus binnenkort haar naaimachine mee en loop ik al een tijdje het idee om een keer snert te koken.’‘

Andijvie
‘‘Het eten is hier goed’‘, zegt mevrouw Feddes. ‘‘Alleen was de stamppot rauwe andijvie gisteren te koud’‘, zegt ze. Samen met haar dochter komt ze tot de conclusie dat het een kwestie van timing is. ‘‘Als mijn man van de tractor stapte, deed ik andijvie er pas door.’‘

Mevrouw Feddes vertelt dat ze steeds vaker dingen vergeet. ‘‘Mijn hoofd wil soms niet meer meewerken. Een mevrouw, die ik op de eerste dag dat ik hier woonde ontmoette, heeft hier ook last van. Soms kijken we elkaar aan en moeten we er om lachen’‘, vertelt ze.

De tuin in
De groepswoning is te vinden op de begane grond van Markehof. ‘‘Dit betekent dat als het mooi weer de tuindeuren open gaan. Mijn moeder is een buitenmens, dus ze vindt dit fijn. Soms lopen we samen een rondje door de tuin. Dan kijken we naar de bloemen en halen we wat onkruid weg.''

‘‘Komend voorjaar willen we kijken of we in de verhoogde plantenbakken aardbeien, kruiden en groenten kunnen laten groeien. Mijn zus zit in de cliëntenraad, we zorgen er samen voor dat onze moeder regelmatig nieuwe kleren krijgt en een van mijn broers doet de administratie. ‘‘Iedereen heeft zijn eigen rol en hoopt dat onze moeder zich hier thuis voelt.’‘ Mevrouw Feddes zit in haar kamer en kijkt naar een door haar zoon geschilderd portret van haar man. Boven haar bed hangt een grote familiefoto. Truus vertelt dat haar moeder zeven kinderen, achttien kleinkinderen en achttien achterkleinkinderen heeft. Mevrouw Feddes kijkt trots. ‘‘Dat heeft niet iedereen!’‘

Mensen uit Marknesse en omgeving die niet meer zelfstandig kunnen wonen, kunnen sinds juni terecht in de nieuwe groepswoning van Markehof. Zorggroep Oude en Nieuwe land biedt er betrokken zorg dichtbij huis aan acht kwetsbare ouderen.

Afbeelding: Mevrouw Feddes en haar dochter Truus